ایرانیان AI
پرامپت فارسی همان درخواستی است که به ابزار می‌دهید. درخواست خوب لازم نیست پیچیده یا پر از اصطلاح باشد؛ باید کار موردنظر، اطلاعات لازم و شکل خروجی را روشن کند. در این مقاله یک درخواست مبهم برای پاسخ‌گویی به مشتری را مرحله‌به‌مرحله اصلاح می‌کنیم تا بتوانید همین روش را برای نوشتن، توضیح و برنامه‌ریزی به کار ببرید.
چهار بخش یک درخواست روشن
یک قالب عملی شامل هدف، زمینه، محدودیت و خروجی است. هدف می‌گوید چه کاری لازم دارید؛ زمینه، داده‌های مرتبط را می‌آورد؛ محدودیت، مرزهای کار را تعیین می‌کند؛ و خروجی توضیح می‌دهد پاسخ چه شکلی داشته باشد. راهنمای رسمی Google AI هم بر دستور روشن و مشخص و تعیین قالب پاسخ تأکید دارد.
در مثال پاسخ به مشتری، هدف می‌تواند توضیح تأخیر باشد. زمینه شامل زمان ثبت سفارش و وضعیت قطعی ارسال است. محدودیت این است که وعدهٔ زمان تحویلِ تأییدنشده ندهید. قالب خروجی را هم یک پیام کوتاه و محترمانه برای پیام‌رسان تعیین کنید. اکنون پاسخ را می‌توان با داده‌های خود سنجید.
از درخواست مبهم به نسخهٔ قابل استفاده
«یک جواب خوب بنویس» معلوم نمی‌کند مخاطب چه کسی است و چه مسئله‌ای دارد. نسخهٔ دقیق‌تر چنین است: مشتری پیگیر سفارش است؛ بسته هنوز تحویل پست نشده و زمان تحویل قطعی نداریم؛ یک پاسخ کوتاه بنویس که وضعیت را توضیح دهد و سؤال تکمیلی لازم را مشخص کند. این نسخه هنوز ساده است، اما مرز اطلاعات را روشن می‌کند.
اگر لحن برای شما اهمیت دارد، یک نمونهٔ کوتاه از لحن دلخواه خود اضافه کنید. نمونه باید متعلق به همین موقعیت یا موقعیتی مشابه باشد. لازم نیست کل تاریخچهٔ گفتگو یا اطلاعات شخصی مشتری را بفرستید؛ برچسب‌هایی مانند «مشتری الف» و «سفارش نمونه» برای تمرین کافی‌اند.
پاسخ را با معیار مشخص اصلاح کنید
به‌جای گفتن «بهترش کن»، مشکل قابل مشاهده را نام ببرید: پاسخ طولانی است، وعدهٔ تازه دارد، عبارت عذرخواهی تکرار شده یا سؤال اصلی بی‌پاسخ مانده است. سپس یک تغییر مشخص بخواهید؛ مثلاً متن را به سه جمله کاهش بده و فقط داده‌های قطعی را نگه دار.
خودِ تغییر را هم بررسی کنید. کوتاه‌شدن متن ممکن است توضیح ضروری را حذف کند. یک جدول کوچک برای خودتان داشته باشید: صحت اطلاعات، تناسب لحن، پوشش سؤال و طول مناسب. اگر یکی ضعیف بود، همان محور را اصلاح کنید و همهٔ متن را بی‌هدف از نو نسازید.
چه زمانی سؤال تکمیلی بهتر از پاسخ فوری است؟
وقتی یک دادهٔ اصلی ندارید، از ابزار بخواهید ابتدا حداکثر سه سؤال ضروری بپرسد. برای نمونه، در نوشتن معرفی محصول، جنس یا ابعاد واقعی ممکن است تعیین‌کننده باشد. پرکردن این جای خالی با واژه‌های جذاب، پاسخ را کاربردی نمی‌کند.
برای کارهای تکراری، یک قالب خالی نگه دارید و هر بار فقط داده‌های همان مورد را وارد کنید. عنوان نقش‌هایی مثل «متخصص» جای اطلاعات دقیق را نمی‌گیرد. کیفیت را با خروجی واقعی بسنجید؛ پرامپت، نقطهٔ شروع یک فرایند اصلاح است و تضمین صحت پاسخ نیست.
آماده برای شخصی‌سازی
نمونهٔ درخواست
هدف: پاسخ به مشتری پیگیر سفارش. داده‌های قطعی: سفارش ثبت شده، بسته هنوز به پست تحویل نشده است. زمان ارسال قطعی نداریم. یک پیام محترمانه در حداکثر سه جمله بنویس. وعده، تخفیف یا شمارهٔ پیگیری نساز. اگر برای پاسخ اطلاعات ضروری کم است، ابتدا دو سؤال بپرس.
پیش از ادامه بررسی کنید
- هدف، داده و محدودیت را جدا نوشته‌ام.
- قالب و طول پاسخ مشخص است.
- متن نهایی وعده یا اطلاعات ساختگی ندارد.
پرسش‌های رایج
پرامپت فارسی باید طولانی باشد؟
خیر؛ به‌اندازه‌ای بنویسید که هدف و دادهٔ لازم روشن شود. تکرار دستورها و اطلاعات نامرتبط می‌تواند ارزیابی پاسخ را دشوار کند.
اگر پاسخ اول مناسب نبود چه کنم؟
یک ایراد مشخص و تغییر موردنظر را بیان کنید؛ سپس نتیجه را دوباره با اطلاعات قطعی خودتان مقایسه کنید.
